Ormanda terapi

Hafif yürüyüş sonrası meditasyon yaptık. Ayakkabılarımızı ve çoraplarımızı çıkartıp, toprağı hissettik. Ağaçlara sarıldık. Derin nefesler aldık ve verdik. Yeni ay günlerinde, hayrımıza olacak iyilikleri diledik…

Önce ne harika bir gün olduğunu söyleyeyim. Sırf spor değil, salt dinlenme değildi. Böyle derinlemesine yeşille, doğayla yıkandığım, arındığım bir gündü. Akşam rayında gitmeyen her işe amaaaaan deyip salladığım bir havaya girmiştim. Gerçekten de hiçbir şey önemli değildi aslında…

Az bilinen yolun başında bekle

Hafta içindeki tek boş günüme denk gelmesine çok sevindim, hemen kabul ettim. Davet ilginçti de. Ayşe Tolga ile yürüyüş, meditasyon, orman terapisi. Sağlıklı bir öğle yemeği ile de aktiviteyi sonlandıracağız. Tanıdık isimler, arkadaşlarla dolu yirmi kişilik bir grubuz. Organizasyon Mine Kalpakçıoğlu; zaten aslında işin orkestrasını Mine yönetiyorsa, başka bir soru sormama lüzum da yok…

Bunca yıldır Belgrat Ormanı'na giderim, buluşma yerimizi de yürüyüş rotamızı da zerre kadar anlayamadım. En az bilinen yer, en az seçilen rota. Ayşe Tolga işin ustası, ormanı karış karış biliyor. Kahvaltı niyetine Today Healthy Living'in hazırladığı şekersiz, glutensiz enfes kurabiyeleri ve sebze sularından oluşan içeceklerimizi içip yola koyulduk. İki kez sağa dönüp, ormanın derinliklerine daldık.

Derin orman, başka bir deneyim

Bunu orada, Ayşe Tolga'yı dinlerken anlayabildim. Öyle derin, öyle sonsuz ki… Kaş'ın derin mavi sularına dalmak gibi bir his bu. Ya da jump-suit'le uçaktan atlamak gibi de diyebiliriz. Bütün kainatın sırrını kavramak, maddenin ve zamanın akışkan olduğuna yüzde yüz inanmak, kadere boyun eğmek, o anın güzelliğine bütün kalbinle şükretmek var yaşadığım duyguların başında. Hem de hemen, ilk on beş dakika içinde. Öylesine canlı, öylesine ulu bir organizmaya ait küçücük bir hücreden ibaret olduğumun farkına varmak. Vazgeçmek, kabullenmek, pasif bir rolde güçlenmek; daha sonra hissettiklerim. Sakin ve huzurlu bir final de sanırım ulaştığım zirve nokta.

Ne çok korkuyoruz, ne çok sinirleniyoruz

Oysa hepsi boş!

Ağaçlar anlatıyor öyle olduğunu. Dinlerseniz, hayat dersi aslında doğada.

Ayşe "altın ipler salın yerin altına, katmanları geçin, magmaya varın; sonra oradan enerjiyi alın" diyor. Salıyorum altın ipleri. "Oradan gelen enerjiyi kabul edin" diyor; ediyorum. Gözlerim kapalı, ama enerji tüm bedenimi sarıp sarmalıyor.

Uzun nefesler, kısa nefesler, göğe yükselme sonrası gözlerimizi yavaştan açıyoruz. Bizi çağıran bir ağaç var, onu buluyoruz. Dokunmak için izin istiyoruz.

- Eskiler her girdikleri ortama 'Destur' diyerek girerlerdi. Destur, izin almak demek. Ortamdaki insanlardan, hayvanlardan, bitkilerden izin almak lazım…

Aslında eşyaların bile incinmemesi gerekiyormuş. Tahta masanın da okşanması, çarpınca özür dilenmesi buyurulurmuş…

Neyse, tasavvufun derinliklerine dalmayayım şimdi. Destur, önemli bir kelime. Ağaca dokunmak ve onun köklerini hissetmek, müthiş bir deneyim. Hele sizi çağıran ağacı bulmuşsanız, daha da şahanesi…

Yeni nesil bir iş kadını

Yürüyüş ve meditasyon sonrasında, hazırlanan uzun masamıza oturduk. Vegan menü çok lezzetliydi, tabii biraz da açtık!

Günün kazançlarından biri de gencecik bir işkadını ile tanışmam oldu: Selin Araftagil. Koç Üniversitesi'nde işletme okuyor ve henüz 22 yaşında. Aynı zamanda da kendi işini kurmuş. Sıfır atık, sürdürülebilirlik, geri dönüşüm, dikişsiz kıyafetler konularını çalışmış. Zaten ailesi konfeksiyon işinde, o da "Seamlesstance" adıyla markasını yaratmış. Örgü makinesinden tek parça çıkan kıyafetlerini satıyor. Çevre dostu üretimiyle de haklı olarak gurur duyuyor…

Burası benim vatanım, yuvam, ibadethanem

Yıllar evvel Laponya'da Sami ırkından bir hanımefendiyle röportaj yapmıştım. Evi hemen ormanın yamacındaydı. "Burası benim her şeyim, ben ormanda arınırım; burada dua eder, şifa bulurum" demişti.

Çok gençtim, net anlamadım o zaman. Yine de bir yere kayıt etmişim sözleri.

Yıllar sonra, bugün, anladım. Ulu ağaçlar, toprağın altında yaşayan canlılar, uçan kuşlar, açan çiçekler, ortamlarını bizlerle paylaşan ve bundan mutluluk duyan köpeklerle konuşmak lazım. Metrelerce derinlere inen kökleri görmek lazım. Yaprakların dilini çözmek lazım…

Bir gün yetmez, her gün 'Destur' deyip beni çağıran ağaca dokunmam lazım…